Hoe ga je als jonge vrouw om met beperkingen door een zeldzame aandoening?

“Op 14-jarige leeftijd kreeg ik last aan mijn achillespezen. Na verschillende onderzoeken en operaties kwamen de dokters niet tot een eenduidige diagnose. Het is confronterend, en zeker als jong meisje, om telkens opnieuw te horen wat er nog allemaal achteruitgegaan is. Die onwetendheid maakte mij alleen maar zieker. Het is dan ook een bewuste keuze geweest om te stoppen met het onderzoek naar mijn aandoening. Ik ben blij dat ik toen beslist heb om verder te gaan met mijn leven.”

Hoe ben je in contact gekomen met rolstoelsporten?

“Op 20-jarige leeftijd belandde ik in een rolstoel. Na de hospitalisatie dacht ik dat ik weer perfect in staat zou zijn om mee te draaien in de gewone wereld. Helaas bleek onze maatschappij niet voldoende aangepast en werd ik voortdurend geconfronteerd met mijn eigen beperkingen. In het revalidatiecentrum kwam ik voor het eerst in contact met aangepast sporten. Andere rolstoelgebruikers waren een enorme steun voor mij tijdens deze moeilijke periode, dankzij het sporten ben ik weer helemaal opengebloeid. Sporten is voor mij een manier om alles opzij te zetten, te vechten tegen de pijn en een doel in mijn leven te brengen. Zo heb ik ook een tijdje aan diepzeeduiken gedaan, maar omdat de spasmen telkens erger werden, moest ik op zoek gaan naar een nieuwe passie. Het is heel moeilijk om telkens opnieuw een deeltje van jezelf te moeten afgeven.”

Zo kwam je terecht bij de wielersport en triatlon. Je werd ontdekt door coach Mark Herremans en behaalde in de daaropvolgende jaren heel wat medailles.

“De jaren nadien heb ik inderdaad heel wat hoogtepunten beleefd die me de kracht hebben gegeven om telkens nieuwe uitdagingen aan te gaan. Door het sporten kan ik heel wat negatieve energie omzetten in iets positiefs. Ik trainde tot wel dertig uur per week. Soms beeld ik mij in dat ik heel dringend naar het toilet moet, zodat ik net dat kleine beetje extra snelheid in mij naar boven kan halen.” (lacht)

Ik heb op de rand van het leven gestaan, tot mijn psychologen mij de mogelijkheden van euthanasie hebben uitgelegd. Het is een geruststelling om te weten dat ik mijn leven zelf in handen heb wanneer het te zwaar zou worden

Maar het is niet altijd evident geweest…

“Zeker niet. Na de Iron Man in Hawaï bijvoorbeeld ben ik in een heel diep, zwart gat beland. Wat een droom moest worden, draaide uit op een serieuze nachtmerrie. Mijn materiaal bleef achter en door pech kon ik de wedstrijd niet uitrijden. Bovendien kreeg ik kort daarna een zware opstoot van mijn aandoening, waardoor ik ook niet meer kon sporten. Ik heb echt op de rand van het leven gestaan, tot mijn psychologen mij de mogelijkheden van euthanasie hebben uitgelegd. Er gaat een zwaar proces aan vooraf, maar het is nu een geruststelling om te weten dat ik mijn leven zelf in handen heb wanneer het echt te zwaar zou worden.”

Waar haal je je vechtlust vandaan?

“Elk jaar gaat mijn gezondheid een beetje achteruit, maar ik weet altijd opnieuw de moed bijeen te rapen. Toen ik tijdens een wedstrijd een schouderblessure opliep, zeiden de dokters achteraf dat ik nooit meer op topniveau zou geraken. Amper acht maanden later schreef ik drie wereldrecords op mijn naam. Op die manier vind ik telkens opnieuw de mentale kracht om door te gaan.”

“Heel vaak heb ik slechte periodes, moet ik trainingen afzeggen of lig ik voor langere periodes in het ziekenhuis. Maar ik blijf doorgaan, zelfs al ben ik doodziek. Zo won ik driemaal goud op het WK in Qatar op een dag dat ik me rotslecht voelde. Ik was zo kwaad om wat mij overkwam, maar net daaruit wist ik mentaal heel veel energie te halen.”

“Ook tijdens de Olympische Spelen in Rio vorig jaar, lag ik een paar dagen voor de wedstrijd nog in het ziekenhuis en heb ik op eigen risico alsnog deelgenomen. Als je daar dan een zilveren medaille kan behalen, dan is dat gevoel van de overwinning overweldigend.”

Wat zijn de komende uitdagingen?

“Het afgelopen jaar voelde ik dat mijn lichaam niet meer meekon. Regelmatig vloeiden er tranen over mijn wangen tijdens het trainen. Dan denk je wel na over wat je ervoor over hebt om koste wat het kost toch aan de top te willen blijven. Ik denk dat ik in schoonheid ben geëindigd!”

“Ondertussen zit ik niet stil. Ik houd me bezig met indoor skydiven. Dat gevoel van vrijheid doet me veel deugd. Ik wil hier nog verder voor trainen om ooit onder begeleiding een zelfstandige sprong te kunnen wagen. Binnenkort staat er ook een rondreis door Japan op het programma. Daar kijk ik alvast ontzettend naar uit!”

Tot slot, wat betekent het motto ‘pluk de dag’ voor jou?

“Het zit voor mij in kleine dingen: ‘geen reden’ is een goede reden om een flesje bubbels te kraken. Dat zijn mijn kleine momentjes van geluk. Ook een welgemeende knuffel maakt mij de rijkste mens ter wereld. Ik geniet steeds van het ‘nu’. Ik sta misschien wel positief in het leven, maar het is niet allemaal zo vanzelfsprekend. Ik ben heel bang voor wat er nog zal komen, maar zolang ik goede momenten heb, is het leven nog steeds de moeite waard.”