Prof. dr. Jo Lambert,
Dermatologe UZ Gent

 

 

Kort samengevat:

Bij de ziekte van Verneuil hopen afgestorven huidcellen zich op, waardoor de opening van de haarzakjes wordt geblokkeerd. Na verloop van tijd wordt de opvulling van het haarzakje zo groot dat het onderhuids openbarst. Hierdoor ontstaat er een ontsteking die kan uitgroeien tot een abces. De vocht en etter van deze abces zoeken via een fistel een uitweg naar buiten, wat erg pijnlijk is.

 

Overgewicht en roken zijn de twee
belangrijkste externe risicofactoren.

 

De risicofactoren:

De ziekte van Verneuil begint vaak in de puberteit, wanneer de eerste okselharen en schaamharen zich ontwikkelen. Driekwart van de patiënten zijn vrouwen, en bij een minderheid zit het in de familie. Overgewicht en roken zijn de twee belangrijkste externe risicofactoren. Daarnaast kan ook de wrijving die ontstaat door het dragen van spannende kledij zorgen voor extra irritatie, naast een warme omgeving waardoor men meer gaat transpireren.

De diagnose:

Veel mensen lopen er onbehandeld mee rond, omdat ze zich schamen of omdat ze denken dat er niets aan kan worden gedaan. Vaak komt men enkel in de acute fase op de spoeddienst terecht. Toch bestaan er vandaag genoeg mogelijkheden om aan preventieve geneeskunde te doen door er vroeg genoeg bij te zijn en de risicofactoren aan te pakken.

De maatregelen:

Een eerste maatregel die de patiënt zelf kan toepassen is een goede lokale hygiëne van de huid door het gebruik van bepaalde ontsmettende zepen. Ook het dragen van losse kledij is aangeraden. Daarnaast wordt aan patiënten, indien van toepassing, aangeraden om te stoppen met roken en proberen te werken aan hun overgewicht. Voor de diepere ontstekingen en abcessen zijn er lokale middelen die zich richten op het openhouden van de haarzakjes. Dit alles kunnen we eventueel aanvullen met een antibioticum.

In een volgende stap worden orale antibiotica toegediend, gaande van 1 à 2 weken in geval van een hevige infectie, tot zelfs meerdere maanden bij de ernstigere vormen. Bij vrouwen raden we daarnaast vaak een speciale anticonceptiepil aan die het effect van het mannelijk hormoon tegenwerkt.

Ook pillen die de verhoorning van de huid afremmen kunnen deel uitmaken van de behandeling. We kunnen in een poging om chirurgie te vermijden eventueel ook corticoïden inspuiten in een pijnlijk abces. Sinds recent beschikken we bovendien over de zogenaamde TNF alpha-remmers. Dit zijn middelen die we bij bepaalde voorwaarden kunnen voorschrijven en die de ontsteking en de afgave van vocht voor 60 tot 70% kunnen verminderen. Eventueel kunnen we ook chirurgie inplannen.

De steun:

In Wallonie bestaat er reeds een patiëntenvereniging genaamd La maladie de Verneuil en Belgique. Vlaanderen beschikt momenteel nog niet over een eigen patiëntenvereniging voor de ziekte, maar de Waalse afdeling is wel van plan om volledig tweetalig te gaan werken. Het bestaan van zulke verenigingen kan namelijk veel betekenen: ze verlagen de drempel tot informatie en zorg en brengen lotgenoten met elkaar in contact. Meer informatie vind je op www.lamvb.be.