Bell is geen zeldzame ziekte, maar ze is wel onbekend en mysterieus. Er bestaan evenwel duidelijke signalen die aantonen of je aan de ziekte lijdt, zegt Tommelein. Een overzicht.

Symptomen

1. “Het eerste symptoom: één oog dat begint te tranen. ’s Nachts werd ik een paar keer wakker omdat mijn linkeroog begon te tranen. Het was alsof ik constant moest wenen.” 

2. “Vervolgens merk je dat de spraak niet meer meewil. Het lijkt alsof je net van bij de tandarts komt met een verdoofde, gezwollen lip. Je kan ook geen water meer in je mond houden, onmogelijk! Als je je mond wil spoelen, loopt al het water eruit.”

3. “Opeens zie je je mondhoek naar beneden hangen, net als één ooglid. Meestal is er bij Bell slechts één kant van je gezicht verlamd, bij mij was dat de linkerkant.”

4. “Boven mijn linkeroog zag ik ook geen rimpels meer. Ik had een volledig gaaf, rimpelloos voorhoofd. Pas wanneer de rimpels na enkele weken terugkomen, zet het herstel zich in.”

5. “Probeer bij wijze van test eens te lachen. Als dat niet meer lukt, moet je je vragen beginnen te stellen. Ook spreken, fluiten, eten, drinken en je neus snuiten gaat veel moeizamer. Ik kon sommige medeklinkers niet uitspreken: een -b of een -p vorm je met je volledige mond, en dat lukte niet meer.”

Aanpak

1. “Ik zou eerst naar de huisarts bellen, die normaal gezien onmiddellijk zal reageren. Een scheefhangende mondhoek kan immers een aanwijzing zijn van nog ernstigere zaken, zoals een herseninfarct.”

2. “Volg nadien goed de adviezen van de dokters op. Doe vooral geen dingen om het genezingsproces te forceren. Je moet heel veel rusten en alles wat tijd geven. Probeer zeker niet te snel weer te gaan werken, want dat heeft toch geen zin. De gemiddelde herstelperiode bij Bell duurt zes tot acht weken. Bij sommigen kan het herstel langer duren, van negen maanden tot zelfs twee jaar.”

3. “Pijn heb je niet bij de ziekte van Bell, maar het is allemaal zeer ongemakkelijk. Je kan bijvoorbeeld niet autorijden of fietsen of lezen, omdat je ogen zo tranen. Een gesprek voeren verloopt ook niet meer zo makkelijk, dus je riskeert sneller te vereenzamen. Mijn tip: blijf toch buiten komen en probeer er zo complexloos mogelijk mee om te gaan. Hou jezelf voor dat het tijdelijk is.”